Ακατάσχετο και πηχτό το κάλεσμα της μοναξιάς
πρόσωπα παιδιών καθιμαγμένα εκλιπαρούν αγάπη,
αφού για λίγα ευρώ τα έρηξαν οι άνοιμοι
σε ρημαγμένους λαβυρίνθους.

Ο χειμώνας βαρύς
και κορμιά παιδιών στιβαγμένα μέσα σε ένα σαπιοκάραβο
περνάνε απέναντι στην ελπίδα…

Μια ελπίδα που εμείς όλοι την ντύσαμε με ένα τεράστιο
μωβ σάββανο.

Ολα ήταν εκεί την επόμενη μέρα.
Στιβαγμένα κορμιά εξαθλιωμένων παιδιών απο τις κακουχίες
μέσα σε παραπήγματα έτοιμα να σκορπίσουν σε κάθε ριπή του
ανέμου.

Ενα παιδί προσφυγόπουλο φανταστικά μέσα στο μυαλό του χάραζε
μαιάνδρους στο βαθύ γαλάζιο μέσα της σκέψης του.

Η νέα διαδικασία ζωής που είχε αρχίσει
αμίλητα του γέλασε…

Την ώρα που συγκέντρωνε τα θρύψαλλα στον χώρο της ανάσας του,
με τα ασημένια ξέφτια της δικής του σκέψης,
τα άφησε να παίζουν στον αιγαιοπελαγίτικο βυθό γαλάζια
ατελείωτα…

ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ